Site Feed

सोशल मीडियाच्या माध्यमातून नोकरी(job)

केवळ पोस्ट टाकणं, व्हिडिओ अपलोड करणं यापुरताच सोशल मीडियाचा वापर होतो असं नाही. तर नोकरी शोधण्यासाठी, इंटर्नशिपसाठी, करिअरमध्ये बदल करतानाही सोशल मीडियाचा वापर करता येतो. यासंबंधीच्या काही टिप्स आजच्या लेखात...

नोकरी शोधताना करिअर वेबसाइटबरोबर सोशल मीडियाचा वापरही गरजेचा आहे. वेगवेगळे व्यवसाय करणारे तसेच कंपन्या, जागा भरायच्या असतील तेव्हा तेव्हा सोशल मीडियाचा वापर करत असतात. रिक्रूटिंग एजन्सीज सोशल मीडियाचा वापर करतात. फ्रीलान्स काम करणारे किंवा त्यांच्याकडून काम करून घेणारे त्यांच्या अपेक्षा सोशल मीडियावर पोस्ट करतात. त्यामुळे तुम्ही जर नवीन नोकरी शोधत असाल किंवा तुम्हाला नोकरी बदलायची असेल तर सोशल मीडियावर त्याचा शोध घेणे शक्य आणि आवश्यक झाले आहे. नोकरी शोधण्याकरिता किंवा इंटर्नशिप शोधण्यासाठीसुद्धा सोशल मीडियाचा वापर पुढीलप्रमाणे करता येतो.

अनुभव नसताना नोकरी शोधण्याकरिता : तुम्ही जर पहिलीच नोकरी शोधत असलात तर तुमचं कौशल्य/शिक्षण असलेल्या क्षेत्रांमध्ये कुठल्या कंपन्या आहेत याची माहिती इंटरनेटवर शोधून अवश्य वाचावी. त्या कंपन्या सोशल मीडियावरसुद्धा हीच माहिती देतात. सोशल मीडियामध्ये कोणत्या कंपन्या सध्या अर्ज स्वीकारत आहेत, तसेच कुठल्या कंपन्यांमध्ये नोकरीच्या जागा उपलब्ध आहेत याचा शोध घेता येतो. Linkedin या वेबसाइटवर खास करून नोकऱ्या पोस्ट केल्या जातात, त्या माध्यमाचे सदस्य होणे आवश्यक आहे. समजा, तुम्ही कॉलेजमध्ये आहात, त्याच कॉलेजातून किंवा त्याच शिक्षण संस्थेचे/विद्यापीठाचे जे माजी विद्यार्थी आहेत त्यांच्याशी तुम्ही सोशल मीडियातून संपर्क साधणेही फायद्याचे आहे. त्यांच्याशी माहितीची देवाण-घेवाण करावी. त्यामुळे एखादी नोकरी किंवा एखादी इंटर्नशिप असेल तर त्याकरता तुम्ही योग्य व्यक्ती आहात का, याची कल्पना त्यांना येऊ शकते. अगदी नवीन वा माहिती नसलेल्या एखाद्या व्यक्तीला काम देण्यापेक्षा सर्वसाधारण जी माहिती असते त्या व्यक्तीला काम दिले जाते. हा ओळख वाढवण्याचा उद्देश सोशल माध्यमातून साध्य करता येतो. दुसऱ्या गावात, दुसऱ्या राज्यात, वा दुसऱ्या देशात सोशल माध्यमातून संपर्क साधता येतो. कालांतराने अनोळखी असलेली व्यक्ती ओळखीची होऊ शकते. तुम्ही जर एवढा विश्वास संपादन करू शकला तर सोशल माध्यमातून योग्य नोकरीपर्यंत पोहोचता येणे शक्य आहे.

तुम्हाला असलेला नोकरी बदलायची आहे किंवा नवीन नोकरी शोधायची आहे तर ज्या प्रकारे तुम्ही एखाद्या नेटवर्किंगचा म्हणजेच प्रत्यक्ष ओळखीचा उपयोग करता तसाच उपयोग या सोशल माध्यमाचासुद्धा करता येतो. तुम्ही नियमितपणे जर काही ठरावीक लोकांशी संपर्क साधत असला आणि तुम्ही विश्वासार्ह वाटत असाल तर त्या व्यक्ती तुमचं नाव नक्कीच विचारात घेतील. Linkedin सारखे माध्यम तर मुद्दाम नोकरी आणि व्यवसाय याकरिता तयार केले गेले आहे. ते लक्षात ठेवावे.

अनुभवी म्हणून नोकरी शोधण्याकरिता :तुमच्याच कंपनीतले, बदलून गेलेले माजी वरिष्ठ तुम्हाला त्याच्या नव्या कंपनीत काम देऊ शकतात. अशा प्रकारे अनेकांना नोकरी मिळते. तशाच प्रकारे या सोशल माध्यमात असलेल्या ओळखीतली माणसं ज्या कंपन्यांमध्ये जातील तिथे तिथे तुम्हाला नोकरीची संधी मिळू शकते याची नोंद घ्यावी. त्याकरता तुमचा सोशल मीडियावरचा वावर योग्य असावा. प्रोफाइल अद्ययावत असावी. जी कौशल्ये आहेत, पदव्या आहेत, माहिती आहे ती सोशल मीडिया प्रोफाइलमध्ये सहज दिसायला हवी. तुम्ही जर LinkedIn सारखे माध्यम वापरत असलात तर तुम्हाला विचारले जाणारे प्रश्न किंवा व्यक्तिगत निरोपातून योग्य वेळी संपर्क करणे, प्रश्नांची उत्तरे देणे आवश्यक आहे. त्यामुळे तुमच्याविषयी योग्य अंदाज बांधता येतात. तुमची विश्वासार्हता ही सगळ्यात महत्त्वाची जमेची बाजू आहे. ती कायम ठेवायला हवी.

इंटर्नशिप :अभ्यासाच्या क्षेत्रात ज्या कंपन्या आहेत तिथे नोकरी करणाऱ्यांच्या प्रोफाइल तुम्ही बघू शकता. त्यांची छाननी तुम्ही करू शकता आणि त्यानुसार फक्त नोकरीला अर्ज करण्यापेक्षा शिक्षणाच्या दुसऱ्या वा पहिल्या वर्षापासूनच इंटर्नशिप करता येते. अनुभव मिळतोच, त्याशिवाय ही तयारी करताना एक ध्येय समोर राहते. एक, दोन ते तीन वर्षांपासूनचा कंपनी डेटा तुमच्यासमोर असेल तर योग्य पदावर, योग्य जागेवर, योग्य कंपनीत असणारी व्यक्ती तुम्हाला माहिती असेल. त्यामुळे इंटर्नशिपनंतर संपर्कच नाही, तर नोकरी मिळायलासुद्धा फायदा होतो.

करिअरमध्ये बदल करताना : करिअरमध्ये बदल करताना, तुम्हाला त्या नव्या क्षेत्रांमध्ये कुणाशी संपर्क करणे अवघड असते. अशा वेळी एखादी शिक्षण संस्था, एखादा कोचिंग क्लास, तुमचा मार्गदर्शक यांच्या ओळखीतून तुम्हाला नोकरी मिळू शकतो. तसेच सोशल मीडियावर या नव्या क्षेत्रात जेवढ्या ओळखी तुम्ही करून घ्याल तेवढं तुम्हाला करिअरमध्ये बदल करणं सोपं जातं. करिअरमध्ये बदल करताना सोशल नेटवर्किंगचा अधिक चांगल्या प्रकारे वापर करावा. आपल्या प्रोफाइलमध्ये अनुभव तसेच नव्या क्षेत्रांमधले असलेली कौशल्यं यांचा समावेश करावा.

आयटी क्षेत्रामधून आर्टिस्ट होणारे, लेखक म्हणून विविध माध्यमांत यशस्वी होणारे, आपल्या छंदाचा वापर अर्थाजनासाठी करणारे या सर्वांनी करिअर बदल करताना किंवा एखादे जोड-करिअर स्वीकारताना सोशल मीडियाचा अतिशय यशस्वी वापर केलेला आढळतो.

सोशल मीडियावर वावर करताना घ्यायची काळजी
- तुम्ही जर नोकरी शोधण्याकरता मीडियाचा वापर करत असाल तर एक किंवा दोन अशा विशिष्ट सोशल मीडियावरच अकाउंट जास्त प्रमाणात वापरावे.
- माहिती आणि तंत्रज्ञान व्यवस्थापन या क्षेत्रात नोकरी शोधत असाल तर राजकीय, धार्मिक अथवा कोणत्याही वादाच्या विषयावर वारंवार आपल्या प्रोफाइलवर पोस्ट करू नये.
- तुमची नोकरीसंबंधी जी काही कौशल्यं आहेत, पदव्या आहेत, जी माहिती आहे ती अद्ययावत ठेवावी. सोशल मीडियावर वावर करताना तुमचे खरे नाव वापरावे. 
- नोकरीसंबंधीचा सर्व संपर्क अतिशय व्यावसायिक पद्धतीने, शक्यतो ईमेलद्वारे करावा. सोशल मीडियावरती संपर्क करता येऊ शकतो परंतु नोकरीला अर्ज करताना मात्र कंपनीने दिलेल्या नियमानुसारच संपर्क करावा.
- नोकरीविषयी वारंवार संपर्क करून संबंधित अधिकारी व्यक्तींना त्रास होईल असे वागू नये.

About the Author

सोनाली's picture
सोनाली

मिळून सा-याजणी, मेनका , रोहिणी, अक्षर मासिकातून लेखन प्रसिद्ध.

लोकमत, लोकसत्ता, सकाळ, मटा या पेपरातून कविता, लेख 

शक्यतेच्या परिघावरून कविता संग्रह

2018 FIFA world cup- फ्रान्सला दुसऱ्यांदा जगज्जेतेपद

2018 च्या FIFA वर्ल्डकप वर फ्रान्सने आपले नाव कोरले आहे.

२०१०नंतर  ब्राझिल, जर्मनी, इटली किंवा अर्जेंटिना यापैकी कुणीच वर्ल्डकप स्पर्धेच्या फायनलमध्ये नाही असे प्रथमच झाले आहे. २०१०मध्ये फुटबॉल वर्ल्डकपची फायनल रंगली होती ती स्पेन आणि नेदरलँड यांच्यात. अर्जेंटिना आणि उरुग्वे यांच्याप्रमाणे वर्ल्डकप दोनदा जिंकण्याची संधी फ्रान्सला मिळाली आणि त्यांनी त्याचे सोने केले. १९९८मध्ये फ्रान्सने वर्ल्डकप जिंकला होता. त्यावेळी फ्रान्सचे नेतृत्व होते ते दिदर डेसचॅम्पकडे अन् आज तेच फ्रान्सच्या प्रशिक्षकाच्या भूमिकेत आहेत. त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली फ्रान्सने जगज्जेतेपद पटकावले तर खेळाडू आणि मॅनेजर म्हणून देशाला जगज्जेता करणारे ते तिसरे खेळाडू ठरले आहेत. याआधी मारियो झॅगलो आणि फ्रान्झ बेकेनबॉर यांनी हा पराक्रम केला आहे.

  • फ्रान्सच्या ग्रिझमनने 'पेनल्टी'वर गोल नोंदविला. आतापर्यंत झालेल्या वर्ल्ड कपच्या फायनलमधील ही पाचवी पेनल्टी ठरली. आतापर्यंतच्या पाचही 'स्पॉट-किक'वर गोल झाले आहेत. यापूर्वी, २००६ वर्ल्ड कपच्या फायनलमध्ये फ्रान्सच्या झिनेदिन झिदानने इटलीविरुद्ध नोंदविला होता. 
  •  क्रोएशियाच्या मांझुकिचकडून स्वयंगोल नोंदला गेला, हा वर्ल्ड कपच्या फायनलमध्ये नोंदला गेलेला पहिलाच स्वयंगोल ठरला. 

ग्रिझमन, पॉल पोग्बा आणि किलियन एम्बापे यांनी नोंदविलेल्या गोलच्या जोरावर फ्रान्सने अंतिम लढतीत क्रोएशियावर ४-२ ने मात केली.

आतापर्यंत ज्या-ज्या सामन्यात ग्रिझमनने गोल नोंदविला, त्यात फ्रान्स संघ हरला नव्हता, तर दुसरीकडे गेल्या तीनही सामन्यात पिछाडीवर पडल्यानंतर क्रोएशियाने बाजी मारली होती. या वेळीही तशाच कामगिरीची पुनरावृत्ती क्रोएशिया करणार का, याबाबत औत्सुक्य वाढले होते. पण यावेळी ते घडले नाही.

वर्ल्ड कपमध्ये सर्वाधिक गोल नोंदविणाऱ्या खेळाडूला 'ग्लोडन बूट' देऊन गौरविण्यात येते. या वेळी इंग्लडचा हॅरी केन 'गोल्डन बूट'चा मानकरी ठरला.

About the Author

admin's picture
admin

व्हिएतनाम डायरी- पर्यटकाच्या नजरेतून

एकदा मुलं लहान असताना त्यांना पहिल्यांदाच चढून नेलं होतं पर्वतीवर तेव्हा इतिहासप्रेमी मुलगा चेहऱ्यावर अमाप उत्सुकता घेऊन म्हणाला होता "पुस्तकात वाचतो ते पेशवे आणि इतर लोक खर्रे खर्रे इथे येऊन गेलेत ना!" मोठं झाल्यावर अशी इतिहासाची अनुभूती येणं कमी होत असावं बहुधा.मला असे इतिहासाशी जोडण्याचे अनुभव फार क्वचित आले. हो चि मिन्ह सिटी जवळच्या कू ची प्रांतातल्या कू ची टनेल मधे अशी भूतकाळाला स्पर्श केल्याची अनुभूती मिळाली. व्हिएतकॉंग(कम्युनिस्ट रिबेल्स)गुरीला सैनिकांनी वर्षानुवर्ष राबून(१९४८ ते १९७५),साध्या आयुधांनी खणलेली आणि रचनाकारांना-तंत्रज्ञांनाही तोंडात बोटं घालायला लावतील अशी भुयारं आणि बूबी ट्रॅप्स पाहिले. जवळ जवळ १२० किमी. भुयारं आहेत ही.(नॉर्थ-साउथ व्हिएतनामच्या सीमेवरही व्हिन मॉक टनेल्स आहेत.अमेरिकन सैन्न्यानं इथली गावं उठवायचा प्रयत्न केला तेव्हा गावकऱ्यानी राहण्यासाठी खणलेली आहेत.१० मी.पासून ३०मी पर्यंत खोली आहे.गावाचे सगळे व्यवहार इथेच चालत.सगळे गावकरी वाचले आणि मुलंही जन्माला आली इथे.ही टनेल आमच्या कार्यक्रमात नव्हती.)कू ची टनेलच्या आत उतरून फक्त वीस मीटर रांगत गेलो.अंगावर काटा आणणारा अनुभव.गेल्या फक्त पंधरा ते वीस वर्षात हा भाग पर्यटकांसाठी सुरक्षित आणि योग्य केलाय व्हिटनामी सरकारनं.त्याआधी सगळं जवळजवळ मृत होतं.अगदी भुयारांच्या वरच्या जमिनीवरचं जंगल-शेतं सुद्धा.सगळं नवं लावलेलं.मूळ इकोसिस्टिमचं काय झालं? कुणास ठाऊक.

   कू ची प्रदेशाकडे जाताना नेटवर वाचलेलं आठवत होते. पण गाईड कडून या प्रांताबद्दल ऐकण्याचा अनुभव वेगळा.बऱ्याच प्रश्नांची प्रामाणिक उत्तरं(बहुधा)तो देत होता. 

About the Author

सुषमा दातार's picture
सुषमा दातार

Pune India
Education- Msc(Botony-Uni Pune),PG Dip.communication and journalism.PG Dip.Communication media for children.
Work experience.-teaching Mass Com.as a faculty at S.N.D.T. Pune(5 years)now as visiting faculty Uni.Pune.
Edited and designed Trimonthly 'Palak-Shikshak' for 10 years.member of editorial group for 'Nirmal Ranwara' (children's magazine) and 'Palaneeti'. Conduct training programs communication,relationship skills,film appreciation etc.Chairperson of 'Saath Saath Vivah Abhyas Mandal'.Founder member of 'Samwad' group of women puppeteers.freelance writer.
Publications-'Samwad Vishva' comprehensiveness book on Mass communication in Marathi. translation- ' Chitrapatache Saundarya Shastr' booklets on puppetry and parenting skills. translation published in series -'Vedi' by Ved Mehta. for children- ' Maza Tarangta Ghar' (sea farer's stories in form of travelogue )
email sushamadatar@gmail.com

भीमरूपी महारुद्रा - एक अविस्मरणीय अनुभव

        सलील कुलकर्णी हे नावं सर्व परिचित आहेच. अग्गोबाई ढग्गोबाई, दिवस असे कि, आयुष्यावर बोलू काही, एकटी एकटी घाबरलीस ना, हे गजवदन, तुझ्या माझ्या सवे, नसतेस घरी तू, देते कोण देते, दूर देशी गेला बाबा, चिंटू मधील गाणी, क्षण अमृताचे अशी एका ना दोन, ८०० हुन अधिक सुरेल गाणी श्रोत्यांच्या मनात आजही ताजी आहेत. अगदी बाल-गोपालांपासून ते तरुण, वृद्ध, सर्वच वयोगटातील श्रोते सलीलच्या भावगीतांची, भक्तिगीतांची, चित्रपट गीतांची, आतुरतेने वाट पाहत असतात. अनेक वैशिठ्य पूर्ण प्रयोग करून नाविन्यपूर्ण, आकर्षक आणि सुरेल सांगीतिक अनुभव द्यायचा सलील कुलकर्णी यानी पायंडा रचला आहे. गायक, संगीत दिग्दर्शक, लेखक, संगीत संयोजक, कवी, आणि वैद्यकीय शाखेचे पदवीधर अश्या अनेक भूमिकेत सलील लोकांसमोर येतो आणि अनेक मान्यवर संगीतकारांमध्ये त्याची निश्चितच गणना होते. सलील चं दिलखुलास, हसरं, मन मिळवू, खोडकर, सखोल आणि तितकंच सांगीतिक व्यक्तिमत्वं नेहमीच सर्वांना आपलंस करून टाकतं. 

                आजवर अनेक गाण्यांचे कार्यक्रम, चित्रपट, मराठी मालिका (मधली सुट्टी, सा रे ग म प), कविता, पुस्तक (लपवलेल्या काचा, शहाण्या माणसांची फॅक्टरी) अश्या अनेक माध्यमातून सलील ला पाहायचा ऐकायचा, योग नेहमीच आला आहे. या वर्षी 'अभिजात' नावाचा नवीन उपक्रम - अनेक नाविन्यपूर्ण आणि 'अभिजात' गाण्यांची शृंखला घेऊन सलील रसिक प्रेक्षकांसमोर येत आहे. अभिजात ही एक आगळीवेगळी संकल्पना फेसबुक वर प्रसारित केली गेली. यात जगाच्या कानाकोपऱ्यातून गायक सहभागी होऊ शकतात आणि त्यातील एक किंवा अनेक गायक गीताचे मूळ गायक बनू शकतात. आज पर्यंत अभिजात मध्ये शौनक अभिषेकी, राहुल देशपांडे, देवकी पंडित अश्या मातब्बर गायकांनीही गाणी गायली असून, 'सूर नवे हे गीत नवे' ,'घनवदन', ही गाणी फेसबुक द्वारे निवड झालेल्या जगभरातील गायकांनी गायली आहेत. अभिजात मधील ६ वे गाणे 'भीमरूपी महारुद्रा' हे समर्थांनी रचलेले स्तोत्र, सलीलने बालकलाकारांसाठी संगीतबद्ध केले असून हे गीत गाण्यासाठी जगभरातून तब्बल २४ मुला-मुलींची निवड झाली आहे. जेंव्हा माझी मुलगी सायली लिमये हिचे नाव सलील ने घोषित केले त्यावेळेस सायली आणि आम्ही सर्वच आनंदून गेलो. कवी समीर सामंत याने भीमरूपी ला समर्पक असे स्फूर्ती गीत शब्दबद्ध केले असून, सलीलने तितक्याच समर्थपणे आणि सक्षमपणे समर्थ रामदासांच्या दैवी गीताला संगीत बद्ध केले आहे. सायली ची गुरु सौ. ऋचा जांभेकर हिची निवड अभिजात मधील ५ थे गाणे 'घनवदन' या ब. भा. बोरकरांच्या गीतासाठी झाली आणि सायलीची निवड अभिजात च्या ६ व्या गाण्यासाठी झाली हा एक गोड योगायोगच म्हणावा लागेल. 

        २४ मुलांपैकी ६ मुलं - हे अगदी चिमुकले बाळ-गोपाळ, त्यांचे ध्वनिमुद्रण आणि चित्रीकरण सलील ने आधीच करून घेतले. १८ मुलांची (वय वर्षे ६-१३) निवड झाल्यावर पुढील अशक्यप्राय वाटणारं काम होतं ते म्हणजे सर्व मुलांना एकत्र एका ठिकाणी आणणं आणि गीताचे ध्वनिमुद्रण आणि चित्रीकरण करणं. सलील चा याबाबतीतला अनुभव वाखाणण्याजोगा असून त्याने अतिशय सक्षमपणे विविध गावातील पालकांशी संवाद साधून एक सर्वमान्य वेळापत्रक तयार केले आणि एका आठवड्यात गीताचे ध्वनिमुद्रण आणि चित्रीकरण करण्याचे ठरविले. अमेरिकेतील सर्व ४ मुलांना हे आव्हान होतं, पण तरीही सर्व पालकांनी तत्परतेने व्यवस्था करून मुलांना नियोजित वेळी पुण्यात हजर केले. भारतातील १४ मुलांच्या पालकांनीही आपापल्या मुलांना नियोजित वेळेत हजर करून अभिजात उपक्रमात महत्वाचा वाटा उचलला. १ ल्या दिवशी, १२ जुन ला, सलील ने सर्व १८ मुलांची तालीम त्याच्या घरी घेतली. सर्व मुलं, त्यांचे पालक आणि सलील यांची ही पहिलीच भेट, पण सलील ने सर्वानाच पहिल्या भेटीतच आपलंस करून घेतलं. मुलांचे त्यांच्या त्यांच्या आवाजाच्या पट्टीप्रमाणे विभाग करून तालमी झाल्या आणि सर्व मुलांना यथायोग्य ठराविक ओळी सुद्धा दिल्या गेल्या. या सर्व बाबतीतला सलील चा हातखंडा आहे हे प्रकर्षांनं जाणवतं. २ ऱ्या दिवशी 'DAWN' या नामांकित स्टुडियो मध्ये ध्वनीमुद्रण झाले. बहुतांशी मुलांची ही ध्वनिमुद्रणाची पहिलीच वेळ, तरीही, सर्व मुलांनी आणि ध्वनिमुद्रक तुषार पंडित, व संगीत संयोजक सलील कुलकर्णी यांच्या टीम ने ध्वनिमुद्रणाचे अत्यंत महत्वाचे काम न कंटाळता अचूकपणे पार पाडले. मुलांची जिद्द, प्रामाणिकपणा, सचोटी आणि जिज्ञासू वृत्ती प्रकर्षाने दिसून येत होती. सलील ने या सर्व मुलांना सहज सुंदर आणि हळुवारपणे मार्गदर्शन केले आणि एक सुरेल सांगीतिक अविष्कार निर्माण केला. 

        पुढचा टप्पा होता गाण्याच्या चित्रीकरणाचा - 'सज्जनगड' म्हणजे समर्थ रामदास स्वामी आणि छत्रपती शिवाजी महाराज यांच्या दैवी स्पर्शाने पावन झालेले पवित्र ठिकाण चित्रीकरणासाठी निश्चित झाले होते. ही कल्पनाच सुखद आणि अंगावर शहारे आणणारी होती. माझी आत्या डॉ प्राध्यापक इंदुमती लिमये ही सज्जनगड आणि समर्थ रामदास स्वामी प्रतिष्ठानशी अनेक वर्षे निगडित असल्यामुळे माझ्यालेखी समर्थांचे आणि सज्जनगडाचे विशेष महत्व आहेच पण आता 'अभिजात - भीमरूपी' च्या निमित्ताने या पवित्र वास्तूवर जाण्याचा पुन्हा योग आला हे विधी लिखितच असावे. सकाळी ५ ला बसने पुण्याहून निघालो आणि ८-८:१५ च्या सुमारास सज्जनगडाच्या पायथ्याशी पोहोचलो. पायथ्यापासून सज्जनगडावर जाण्यासाठी जवळजवळ २५० पायऱ्या चढून जावे लागते. अनेक गावांच्या नावे १२ हून अधिक हनुमान मूर्ती (मसूर मारुती, पारगावचा मारुती, धाब्याचा मारुती, ... ) या मार्गात स्थानापन्न आहेत हे वैशिष्ठ्य. श्री छत्रपती शिवाजी महाराज महाद्वारातून गडावर प्रवेश केला. एक विलक्षण प्रेरणादायी, अभिमान वाटावा असा क्षण होता तो. जवळजवळ ३५० वर्षांपूर्वी असंख्य शत्रूंना समोर जाऊन सस्वराज्य आणि एकसंध सुराज्य निर्माण करणाऱ्या भीमपराक्रमी समर्थ रामदास स्वामी आणि शिवाजी महाराज यांच्या सन्मुख नकळत नतमस्तक झालो. सज्जनगड हे ठिकाण चित्रीकरणासाठी निवडल्याबद्दल अंतरी सुखावलो आणि सलील च्या कल्पनाशक्ती आणि विचारबुद्धीला मनोमन सलाम केला. गडावर श्री अजित गोसावी आणि समर्थ वंशज भूषण स्वामींच्या वतीने पोहे आणि चहापानाची विशेष सोय केली होती. अजित गोसावींनी सर्व मुलांना तयार होण्यासाठी निवास गृहाची व्यवस्था केली होती. प्रथम समर्थांच्या पवित्र वस्तूंचे दर्शन घेऊन, समाधीचे दर्शन घेऊन मग चित्रीकरणाला प्रारंभ झाला. समर्थ वंशज भूषण स्वामींचे गडावर असणे हाही एक सुवर्णयोगच होता. भूषण स्वामींनी समाधी मंदिरात भीमरूपी या समर्थांच्या रचनेचे महत्व अत्यंत विस्ताराने आणि सहज सोप्या भाषेत सांगितले. समर्थ रामदास रोज १२०० सूर्यनमस्कार घालत, काश्मीर ते कन्याकुमारी पर्यंत समर्थानी ११०० हुन अधिक हनुमान मंदिरं स्थापन करून शक्तिपूजेचं महत्व जनमानसात रुजवलं होतं, असे अनेक किस्से ऐकल्यावर समर्थांच्या भीम पराक्रमाची कल्पना येते. सलील आणि सर्व मुलांना भूषण स्वामींनी आशिर्वाद दिले. सलीलला काहीतरी गाण्याचे आवाहन केल्यावर सलीलने उत्सफुर्तपणे आणि अत्यंत आदरपूर्वक शिव रायांचे 'शिवकल्याणराजा' हे गाणे सादर केले - हाही एक योगच ! चित्रीकरणाचा पहिला टप्पा गडाच्या पायऱ्यांवर विविध ठिकाणी पार पडला. मुलांचे सहकार्य हे विशेष उल्लेखनीय होतेच पण सलील ची इतक्या मुलांबरोबर एकत्रपणे काम करण्याची हातोटी पुन्हा पुन्हा नमूद करण्यासारखी आहे. दुपारी १:३०-२:०० च्या सुमारास गडावर सर्वानी महाप्रसाद घेतला. आमटी, भात, गव्हल्यांची खीर आणि ताक असा साधाच पण पोटभर आणि चविष्ट मेनू. 'जय जय रघुवीर समर्थ' च्या जय घोषात सर्व प्रसाद दुमदुमून गेला होता. भोजनानंतर श्री अजित गोसावी यांनी समर्थांच्या समाधी ला अर्पण करावयाचा 'विडा' सलील ला दिला हाही एक योगच, सलील ने तो विडा आम्हां सर्वांबरोबर वाटून घेतला. पुढच्या टप्प्यातील चित्रीकरण गडाच्या मागच्या बाजूस असणाऱ्या पठारावर झाले. अत्यंत सुंदर, निसर्गरम्य असा तो परिसर आहे. वेळोवेळी निसर्गाच्या भव्यतेची, उंचीची, खोलीची आणि सौंदर्याची अनुभूती देत सज्जनगड, प्रेरित आणि अचंबित करतो. वेळोवेळी हनुमंताच्या सवंगड्यांनी चित्रीकरणात हजेरी लावून अखंड भीमरूपी टीम ला जणू आशीर्वादच दिले ! उत्तम संगीत, संगीत दिग्दर्शन आणि संकलन, संर्पक गीताची भीमरूपी स्तोत्राला जोड, लहान आणि गोड गायक, यथायोग्य ध्वनिमुद्रण अन चित्रीकरण, सज्जनगडाची साथ - या सर्वातून एका विलक्षण, अविस्मरणीय आणि सुरेल भीम-पराक्रमाची अनुभूती येते यात शंकाच नाही - आणि म्हणूनच सलील ला म्हणावेसे वाटते - 

" भीमरूपी सार्थ उमटे, अर्थ समर्थही वंदिती
शब्द वर्मी मूर्त होती, भाव सार्थही दाटती
चित्र-दर्शी भाव-मुद्रा, स्पर्श हनुमंताचे दाविती ।।

‘अभिजात’ कल्पना स्फुरते, भीम पराक्रम गर्जतो
विश्वव्यापी शक्ति साठे, अठरा उड्डाणेही लांघती
भीमरूपी आर्त स्मरते, अन देव अंतरी संचारतो ।। "

।। जय जय रघुवीर समर्थ ।।

 

 

-अवनीश लिमये 

 

 

 

About the Author

avaneeshlimaye

इंटरप्रिटेशन

आज माझ्याकडे वर कामाला येणारी स्वाती म्हणाली "ताई आता या महिन्यात पुढच्या आठ पंधरा दिवसात मला कधीतरी सुट्टी घ्यावी  लागेल हं." मी तिला विचारलं का ग बाई कशासाठी सुट्टी लागणारय तुला? तर म्हणाली कि ताई माझ्या छोटी ला आता शाळेत घालायचय जून मध्ये. तर त्यासाठी ऍडमिशन चे फॉर्म्स निरनिराळ्या शाळेतून आणायचेत त्यासाठी जावे लागेल. हल्ली ऍडमिशन म्हणजे काय ताई फार कठीण काम झालंय बघा. 'नर्सरी' असो किंवा  'प्ले ग्रुप' काहीही म्हणा 'खेळ' तर पालकांचाच होतो. निरनिराळ्या शाळेत धावायचं फॉर्म आणायला, नंतर दोन अडीच वर्षाच्या मुलांची इंटरव्यू ची तयारी करून घ्या, नंतर कुठे नाव  लागेपर्यंत जीव टांगणीला. हे सगळं ऐकून मला माझ्या मुलाच्या केजी च्या ऍडमिशन च्या वेळचा किस्सा आठवून हसू आलं. 
हि गोष्ट सुमारे चोवीस पंचवीस वर्षांपूर्वीची बरं का. माझ्या मुलाचं नाव एका शाळेच्या लिस्ट मध्ये लागलं होतं. इंटरव्यू वगैरे सगळं पार करून झालं होतं. आता फक्त फी भरून ऍडमिशन तेवढी घ्यायची बाकी होती.  आणि त्या दिवशी घरी कुणीच नसल्यामुळे ऍडमिशन घेण्यासाठी मी त्यालाही माझ्याबरोबर घेऊन निघाले होते. जाता जाता तो मला त्याच्या बोबड्या बोलात विचारत होता 'आई आपण कुते  चाललोय?' तर मी त्याला सांगितले कि अरे आता तुला शाळेत घालायचे ना तर त्यासाठी 'ऍडमिशन' घ्यायला जातोय आपण तुझ्या शाळेत . शाळेत खेळायचं, गाणी म्हणायची, मज्जा मज्जा करायची. मग घ्यायची ना तुला ऍडमिशन? तर हो म्हणाला आणि अगदी गोडसं हसला. यथावकाश आम्ही शाळेत पोहोचलो. फॉर्म आणि फी च्या विंडो वर आमचा सहाव्वा  नंबर लागला. थोड्या वेळाने महाशय कंटाळले. सहाजिकच होतं ते. इकडे तिकडे बागडू लागले. मी त्याला फार लांब जाऊ देत नव्हते आणि अगदी हात धरूनही ठेवत नव्हते. माझ्या नजरेच्या टप्प्यात ठेवला होता मी त्याला. थोड्या थोड्या वेळाने येई आणि म्हणे आई चल ना जाऊया. दर वेळीस मी त्याला म्हणे झालं हं आता..  आता आपला नंबर  आला कि आपण पैसे भरायचे आणि ऍडमिशन घ्यायची आणि मग लग्गेच जाऊ आपण. असं करता करता आमचा नंबर आला एकदाचा. 
मी सारे सोपस्कार पार पाडले आणि ऍडमिशन च काम झाल्यामुळे अतिशय आनंदाने विजयी मुद्रेने त्याला कडेवर घेऊन निघाले एकदाची घरी परत जायला. त्यालाही म्हंटलं चला बाळा आता तुला आधी खाऊ घेऊया हं काहीतरी. तर गाल फुगवून मला म्हणाला "नाही मला आधी 'ऍल्मीतन ' पायजे " मी हसत हसत म्हंटले होय कि .. मिळाली ना आपल्याला 'ऍडमिशन'. त्यावर लग्गेच तो उत्तरला 'मग दे ना मला 'ऍल्मीतन' कुताय ती दे ना मला थेलायला'!!!.  त्याचं ते निरागस बोलणं ऐकून मला इतकं हसू आलं.  
 त्याच्या लेखी 'ऍडमिशन' म्हणजे एक खेळणे होते. पण त्याने 'ऍडमिशन' चे तेंव्हा केलेले हे गमतीशीर 'इंटरप्रिटेशन' आत्ताच्या काळात  किती खरे ठरलेय नाही का?? 
-संगीता मुकुंद परांजपे         
 

About the Author

Sangeeta

फीलिंग हैप्पी अँड ब्लेस्स्ड

आज सकाळपासूनच पावसानं संतत धार धरली होती. श्रावण लागून संपायची वेळ आली अन आज हा आषाढा सारखा धोधो कोसळत होता. हवामानखात्यानं मुसळधार पावसाचं भविष्य वर्तवलं होतंच आणि चक्क याने आज ते खरं केलं होतं. अनेक जणं काही नाही पडत पाऊस बीउस इतका अश्या ज्यादा आत्मविश्वासानं घरून निघाले होते ऑफिसला जायला ; त्यांना यानं वाटेतच गाठून त्यांचा तो ज्यादाचा आत्मविश्वास पार भिजल्या सश्यागत ओला चिंब करून टाकला. अन वर सोसाट्याचा वादळ वारा फुल स्पीड वर लावलेल्या पंख्यासारखा सोडून हुडहुडीसुद्धा भरवली होती. आमचं घर असलेली बिल्डिंग तशी आतल्या बाजूला होती पण अलीकडे मुख्य रस्त्याला असलेल्या ट्राफिक पायी आमच्या रस्त्यावरची रहदारी अंमळ वाढलीच होती. वाहनांची आणि माणसांचीसुद्धा. आमच्या रस्त्याला भर दुपारी इतकी छान सावली असे कि हातगाडीवाले, धुण्या भांड्याची कामं करणाऱ्या बाया, शाळेतली पोरं हमखास कुणी ना कुणी त्या गुलमोहोराच्या आश्रयाला आलेलं दिसे. डेरेदार अन दिमाखदार दिसे तो वृक्ष अगदी. उन्हाळयाच्या दिवसांत गुंजेसारख्या लाल भडक रंगाच्या फुलांनी डवरला कि मूर्तिमंत वैशाख दिसे तो परंतू त्या लाल भगव्या हातांनी सावली मात्र थंड्गारच धरे. आज पावसाच्या रंगानं मात्र त्याची ती लाल भडक फुले पार कुस्करून चेंदामेंदा चिखल करून टाकली होती नुसती. खोड फार रुंद नव्हतं त्याचं असेल दिड एक फूट व्यासाचं पण उंच झालं होतं चांगलं आणि फांद्या मात्र भरदार गच्च. त्याच्या बाजूलाच एक तगरीच झाड उगवलं होतं. ते सुद्धा त्याच्या गडद हिरव्या तकतकीत पानांनी आणि शुभ्र फुलांनी डवरलेलं असे नेहेमीच. एकाचं शरीर गुलमोहोराचं, दुसऱ्याचं तगरीचं पण दोघांचा आत्मा मात्र सदाफुलीचा. कायम फुललेला.

पाऊस थांबण्याचं काही चिन्ह दिसत नव्हतं. उलट जोर वाढलांच होता त्याचा. मी जेऊन खाऊन जरा आडवं होण्याचं ठरवलं. हवेत अत्यंत सुखद गारवा आला होता. आवरासावर करून पांघरूण घेऊन मी पलंगावर लवंडले. आणि वर्तमानपत्र वाचतां वाचतां मला कधी डोळा लागला ते कळलंच नाही. दुपारची अशी झोप लागली कि हमखास मला काहीतरी विचित्र स्वप्नं पडत. पण आज मात्र झोपेत मला बाहेरचे धुंवाधार पावसाचेच दृश्य दिसत होते. गावाकडून मुंबईत शिकायला आणि म्हणून माझ्याकडे वास्तव्यास असलेल्या भाच्याची काळजी मी झोपेत देखील करत होते. दहा वेळेला त्याला फोन करत होते कुठपर्यंत पोहोचलाय ते विचारायला. पण फोन काही केल्या लागत नव्हता. घरात एक विषण्णता पसरलेली मी अनुभवत होते. भगभगीत प्रकाश घरात आला होता पण त्यात चैतन्य नव्हतं. त्याला औदासिन्याचा स्पर्श होता. मी सतत बाल्कनीत येरझारा घालत होते आणि रस्त्यावर डोकावून बघत होते नजर जाईल तिथपर्यंत. त्याची वाट बघणं चालू होतं स्वप्नातच बरं का. आणि इतक्यात त्या साऱ्या दृश्यामध्ये मला प्रचंड काहीतरी उणीव जाणवली. तो माझ्या घराखालचा रस्ता आहे असं मला वाटतच नव्हतं . जणू काही दुसऱ्याच रस्त्याचं दृश्य मी पाहत होते. पण कोपऱ्यावरचं फायर ब्रिगेड च स्टेशन दिसत होतं. बाजूची इमारतही तीच होती अगदी सावंत वहिनींनी वाळत घातलेल्या कपड्यांसकट सगळं मला दिसत होतं. पण तरीही अनोळखी वाटत होत. आणि एवढ्यात एका काssङ्कन झालेल्या जोराच्या आवाजानं मला दचकून जाग आली. रस्त्यावर आरडा ओरडा ऐकू आला. काहीतरी अपघात झाला होता नक्कीच. क्षणभर मला समजेच ना कि मी तर बाल्कनीत सुमित ची वाट बघत होते मग इथे पलंगावर कशी? पण मग माझ्या लक्षात आलं कि मी स्वप्नात होते. पण रस्त्यावर चा गदारोळ तर ऐकू येत होता त्या जोराच्या आवाजापाठोपाठ चा. मी ताबडतोब धावतच बाल्कनीत गेले. आणि ते दृश्य बघून मट्कन खालीच बसले. तो स्वप्नात दिसलेलाच रस्ता मला माझ्या घराखाली दिसत होता की. काय बरं दृश्य होतं ते?

दक्षिणेकडून संतत धार मारणाऱ्या पावसानं कमरेत लचक भरलेल्या वयस्क माणसाप्रमाणे उजव्या बाजूला कललेला तो भगवा तपस्वी आज उन्मळून पडला होता. त्याच्या त्या डेरेदार भरगच्च फांद्या विकलांग झाल्याप्रमाणे रस्त्यावर वेड्या वाकड्या विखुरल्या होत्या. लाल हिरवा चिखल दिसत होता रस्ताभर. त्याची पानं सोसाट्याच्या वाऱ्यानं अजूनही हालत होती थोडीशी धुगधुगी असल्याप्रमाणे. आणि ते सारं पाहून आता मात्र मला उमाळा आवरेना. तीन तपाचं नातं होत त्याच्याशी माझं. माझ्या आयुष्यातले कितीतरी प्रसंग त्याने माझ्या बाल्कनीतून डोकावून पहिले होते. पण मला कधीच तो आगंतुक वाटला नाही. आपल्या धूम्रवर्णीय फुलांनी त्याने माझ्या मनाला नेहेमीच एक रसरशीत ऊर्जा दिली होती. आणि आज तीच ऊर्जा एका कलेवराच्या रूपात निव्वळ 'लाकडं' होऊन माझ्या डोळ्यासमोर निर्जीव पडली होती. फांद्यांचा पसारा अचानक हटल्यामुळे माझ्या घरात तो स्वप्नात पाहिलेला भगभगीत प्रकाश अवतरला होता. उघडा बोडका सहन न होणारा उजेड.

आज गणपतींचे विसर्जन होते. अश्या वेळेस आधीच मन उदास असते त्यात आज ह्या ऋषीमुनींनी पण प्रस्थान ठेवले होते.कसे सहन करणार होतो आम्ही हे गमन? म्युनिसिपालिटीच्या लोकांनी त्याची लाकडं कापून रस्ता साफ करायला सुरुवात केली होती. त्या लाकूड कापायच्या मशीनच्या आवाजानं पुन्हा पुन्हा माझी जखम ओली होत होती. गौरीगणपती विसर्जन म्हणून सुमित लौकर घरी आला. पावसाने तर अचानक पोबारा केला होता एकदम. जणू त्या गुलमोहोराचे विसर्जन करण्यापुरताच आलेला. तो पडलेला वृक्ष आणि गणपती विसर्जन यांचा परिणाम म्हणून सुमितचा सुद्धा चेहरा पडला होता. त्याने त्यांचा फोटो काढून फेसबूक वर अपलोड करून "फीलिंग डिप्रेस्ड" असे स्टेटस टाकले. संध्याकाळी विसर्जनाच्या वेळी गणेशाला "पुढच्या वर्षी लौकर या " म्हणतांना अचानक एक कल्पना माझ्या मनात चमकून गेली. ती मी सुमित ला सांगितल्यावर त्याचेही डोळे चमकले.

रात्री स्वप्नात मला तो भगवा तेजस्वी तपस्वी भेटला आणि म्हणाला अगं वेडे रडू नकोस, येईन कि मी परत! .. हास बघू आता.. दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी आणि सुमित दोघंही शुचिर्भूत होऊन खाली उतरलो आणि त्या गुलमोहोराची एक फांदी जी मी काल घरी आणून तात्पुरती पाण्यात ठेवली होती ती आमच्या इमारतीच्या आवारातच खड्डा करून व्यवस्थितपणे लावली. माती घातली आणि खड्डा नीट भरला. त्याला थोडं पाणी घातलं आणि "पुनरागमनायच" म्हणून त्याला हात जोडून प्रार्थना केली आणि मरगळ झटकून हसत मुखानं घरी आलो. मला खात्री होती 'तो नक्की रुजणार होता पुन्हा'. आता माझं मन शांत झालं होतं. सुमित नं ही त्या फांदीचा आणि आमचा एक सेल्फी कडून फेसबुक वर टाकला आणि स्टेटस अपलोड केलं "फीलिंग हैप्पी अँड ब्लेस्स्ड"....

संगीता मुकुंद परांजपे

About the Author

Sangeeta

नावडत्या लोकांबरोबर कसे काम कराल?

नावडत्या लोकांबरोबर कसे काम कराल?

जी मंडळी आपल्याला आवडत नाहीत, ज्या लोकांना आपण आवडत नाही, जी लोक आपल्याला सहकार्य करत नाही अशा लोकांबरोबर एखादे काम करणे अवघड असते. त्यातून त्यांना रोज सामोरे जाणे म्हणजे कळसच. पण रोजच्या जगण्यात आपल्याला अशा परिस्थितीला अनेकदा सामोरे जावे लागते. अशा नावडत्या लोकांबरोबर वावरतांना तुमची उपयुक्तता अणि मनाची शांती टिकवून ठेवण्यासाठी पुढील पाऊले उचला.

१. स्वत:पासून सुरुवात करा
माझे काहीच चुकत नाही आणि लोक उगाच नावे ठेवतात वा सहकार्य करत नाहीत असा पावित्रा घेऊ नये.. आपण मुद्दाम कुणाचा अपमान करतो का, त्यांचा चुगल्या करतो का, त्यांच्या कामात अडथळा होतो का? याचा तपास घ्यावा. चुकत असेल तर ती चूक सुधारावी. एखाद्या विश्वासू मित्राला वा सहका-याचे याविषयी मत घ्यावे. आपल्या वागण्यात योग्य बदल करावे आणि काय अनुभव येतात त्याची पडताळणी करा्वी.

२.मतभेद मान्य करा
तुम्ही सर्वांशी कायम सहमत असणे शक्य नाही. तसेच इतरही तुमच्याशी सह्मत असतील असे नाही. हे स्वीकारणे उत्तम. मुळात प्रत्येकाला प्रत्येकजण आवडणार नाही हे लक्षात घेतलेले बरे. एखादे मत आवडलेच पाहिजे याचा अट्टाहास करू नये. तुमची मते वेगळी असतील आणि ती प्रोजेक्ट/ कंपनी वा जॉबच्या फायद्याची असतील तर तसे स्पष्ट सांगून बाजूला व्हावे.मुळात कुणीच परफेक्ट नसते हे ध्यानात ठेवलेले बरे.

३. मतभेद असलेल्या व्यक्तीबरोबर मुद्दाम वेळ घालवू नका
 मतभेद आहेत पण ते पटवून, बोलून बाजूला होतील असे वाटणे साहजिक आहे. थोडा प्रयत्न करून फरक पडत नसेल तर वाद वाढवण्यात फक्त ऊर्जा वाया जाते.  दोन्ही बाजूंनी वाद सुरु राह्णे फार हिताचे नाहीच. शक्य असेल तर दूर राहावे, त्या सहका-यांच्या वाटेला जाऊ नये. असे मतभेद मैत्रीमध्ये असतील तर काही काळाकरता दूर राहणे उत्तम. 

४. दुसरीकडे लक्ष केंद्रित करा
ज्या लोकांमुळे/ सहका-यांमुळे तुम्हाला तुमची ऊर्जा आणि वेळ वाया जातो असे वाटते त्यांच्यापासून कालांतराने दूर राहणे उत्तम आहे. जी कुणी एक दोन सहकारी/ मित्रमंडळी असतील त्यांच्याबरोबर वेळ घालवा. कुणी नसेल तर इतर काय शिकता येईल, काय बदल करता येईल असा विचार करावा. दुस-या ध्येयाकडे लक्ष केंद्रित करावे. आपले काम शांतपणे आणि मन लावून करण्यासाठी ही कृती वेळीच करणे जरूरीचे आहे. जे आवडते त्याकडे लक्ष देणे, सकारात्मकता बाळगणे ह्या गोष्टी सरावाने जमू लागतात. मग त्याचा फायदा सुद्धा लक्षात येतो.

५.पूर्वग्रहाचे ओझे/बॅगेज बाळगू नका

एखादी व्यक्ती आवडत नाही, त्या व्यक्तीला आपण वा आपली मते पटत नाही असा पूर्वग्रह मनात ठेऊ नका. अशा पूर्वग्रहाने मनावर ताण येईल, प्रत्येक नवे काम, नवीन प्रोजेक्ट वा नवी संधी एक संकट वाटत राहील. त्यापेक्षा जे घडले ते मागे सारून पुन्हा नव्याने त्या व्यक्तीकडे, त्या प्रोजेक्टकडे बघणे उत्तम. त्यामुळे ताण कमी होईल, डोके अधिक चांगले चालेल. आपल्याला नावडत्या लोकांच्या बोलण्यातला उपहास कळला नाही असे दाखवणे उत्तम असते. तसे करा आणि आपले लक्ष मोठ्य़ा ध्येयावर केंद्रित करा. त्यांनी खरे/ खोटे कसेही कौतुक केले तरी त्यांचे मनापासून आभार माना.
काही वेळा ती माणसे आणि त्यांचा दृष्टीकोन बदलला आहे असे तुम्हाला जाणवेल. तसे असेल तर उत्तमच. सावध रहा पण मुद्दाम शंकेखोर वृत्ती बाळगू नका. काही वेळा बदलेली माणसे आणि त्यांचे वागणे याचा विचार करून अधिक चांगली कृती करावी.
कितीही ताण आला तरी नोकरी सोडणे वा प्रोजेक्ट बदलणे अशी कृती अविचाराने करू नका, अनेकदा हा ताण सहन करायला शिकणेच, आपल्या मतावर ठाम राहयला शिकणे ही सर्वात मोठी आघाडी असू शकते. 

-सोनाली जोशी

About the Author

सोनाली's picture
सोनाली

मिळून सा-याजणी, मेनका , रोहिणी, अक्षर मासिकातून लेखन प्रसिद्ध.

लोकमत, लोकसत्ता, सकाळ, मटा या पेपरातून कविता, लेख 

शक्यतेच्या परिघावरून कविता संग्रह

रहे ना रहे हम-उत्तरार्ध

स्वप्नीलच्या स्वप्नांचे काय झाले?ती कुणाशी लग्न करेल? आफताब असा का वागला? 
- या सर्व प्रश्नांच्या उत्तरासाठी वाचा या कादंबरीचा उत्तरार्ध
-नंदिनी देसाई

About the Author

Nandini2911

एका जारमध्ये जेवण

काहीजण फक्त प्रथिने खायचे ठरवतात. विविध कडधान्ये भिजवून, काहींना मोड आणून, काही त्यानंतर थोडेसे शिजवून आपण ही कडधान्ये खाऊ शकतो. चवळी, मटकी, मूग, चणे, राजमा अशा कडधान्यांचे जार आवडीप्रमाणे करता येतील. विविध रंगाची फळे,भाज्या व धान्य खाण्यावर भर द्यावा असे म्हणतात. त्यानुसार हे जार तयार करता येतात. त्यांना घट्ट झाकण लावून फ्रिजमध्ये ठेवता येईल. लिंबू, व्हिनेगर, मिरे, धनेपूड आणि विविध ड्रेसिंग ऐनवेळी घालून हे खाता येईल. जारमध्ये शक्यतोवर गरम पदार्थ भरू नका.

salads खाण्याची पद्धत सर्वमान्य झाली आहे. एखाद्या दिवशी बदल म्हणून पूर्ण जेवणही salads/सलाडच घेणार अनेकजण असतात. काही जण वजन कमी करण्याचा खात्रीशीर उपाय म्हणून salads खाणेच पसंत करतात. विविध प्रकारचे सलाड एका जारमध्ये करून ठेवले, ते फ्रीजमध्ये ठेवले की झाले. एक एक जार काढून तोच डबा म्हणून जेवणाकरता वापरता येईल असा एक ट्रेंड सध्या दिसतो. खालील व्हिडियोमध्ये सलाडचे वेगवेगळे प्रकार दिले आहेत. एका जारमध्ये करून ठेवायला आणि वापरायला खूपच सोपे. चविष्ट सलाडचे हे व्हिडियो न चुकता पहाच!

About the Author

admin's picture
admin

Pages